Ziekte van Crohn

  • OMSCHRIJVING
  • SYMPTOOMCHECK
  • NIEUWS

Hoe merk ik het?

  • Buikpijn
  • Diarree
  • Gewichtsverlies
  • Vermoeidheid
  • Darmkrampen
  • Koorts

Hoe werkt het?

Met colitis ulcerosa hoort de ziekte van Crohn tot de groep van de chronische darmontstekingen (in het Engels: IBD= Inflammatory Bowel Disease). De ziekte van Crohn is een chronische ontsteking van een of meer delen van de darm. De darmwand raakt ontstoken. Meestal is het laatste deel van de dunne darmen aangedaan, maar ook andere delen van de dikke en de dunne darmen kunnen meedoen. De verschijnselen die de ziekte oproept variëren nogal. Dat komt doordat de ziekte sterk kan wisselen in activiteit, zich op verschillende plaatsen in de darmen kan voordoen en omdat er nogal eens complicaties optreden. Meest voorkomende Symptomen zijn buikpijn, diarree, gewichtsverlies, vermoeidheid, darmkrampen, koorts. Door de ontsteking kan een darmafsluiting ontstaan, waardoor u heftig gaat braken. Ook kunnen fistels (dat zijn onnatuurlijke verbindingen) ontstaan tussen verschillende delen van het maagdarm kanaal, maar bijvoorbeeld ook tussen de darmen en de blaas of de vagina. Nogal eens ziet men fistels rond de anus. Bij ruim eenderde van de patiënten ziet men behalve afwijkingen aan de darmen ook ziekten aan andere organen: gewrichtsontstekingen, huidafwijkingen, oogafwijkingen. Het beloop is niet te voorspellen: na een actieve periode kan de kwaal ook weer geruime tijd rustig blijven.

Hoe ontstaat het?

De ziekte van Crohn ontstaat veelal op jongvolwassen leeftijd. De oorzaak is niet precies bekend. Een aangeboren aanleg is van belang, maar omgevingsfactoren eveneens. De combinatie leidt tot een ontsporing van het immuunsysteem: het lichaam gaat afweerstoffen maken tegen stoffen in de darm. Door de ontstekingsreactie die daar het gevolg van is wordt de darmen beschadigd. Ook de bovengenoemde afwijkingen aan andere organen zijn gevolg van ontspoorde immuunreacties.

Hoe ga ik er zelf mee om?

Niet zoveel. Ook het volgen van bepaalde diëten heeft geen invloed op het verloop van de ziekte.

Hoe gaat de arts er mee om?

Het kan even duren voor de juiste diagnose gesteld is. Dat komt doordat de verschijnselen aanvankelijk niet erg typisch zijn en doordat er geen speciale test voor de ziekte bestaat. Uiteindelijk wordt de diagnose meestal gesteld door endoscopisch (het met een flexibele slang bekijken van het inwendige van de darm) of röntgenonderzoek (contrastonderzoek of CT scan). Zodra de diagnose is gesteld kan de behandeling beginnen. De basis daarvan is die met zogenaamde 5-ASA medicijnen. Hoe die precies werken is nog niet precies bekend, maar ze zijn vaak wel effectief. Lukt het daarmee niet, dan zoekt de arts zijn toevlucht tot medicijnen die het afweersysteem onderdrukken. Dat kunnen ontstekingsremmende hormonen zijn (corticosteroïden) of bepaalde cytostatica (medicijnen die de celdeling remmen) of een combinatie daarvan. Voor ernstige gevallen zijn een nieuwe medicijnen beschikbaar, infliximab. Dit medicijn moet per infuus worden toegediend. Met chirurgische behandeling is men nogal terughoudend omdat de ervaring leert dat na chirurgie vaak fistels ontstaan. Soms ontkomt men er echter niet aan.